[Fic] มหัศจรรย์ หวานใจ นายเหมียว [1] - Miracle?
posted on 31 Mar 2009 11:57 by patcharapan-is-vip in Fiction
เอี๊ยดดดดดด
เสียงเบรคแผดลั่น แหวกเข้าไปในอณูอากาศต้นฤดูหนาว
รถเฟอรารีสีดำขลับคันหรูหมุนคว้างไม่ต่างไปจากลูกข่าง
ขณะที่วัตถุสีขาวฟูราวกับสำลีก้อนโตที่วิ่งตัดหน้ารถมาเมื่อครู่ปลิวหวือลงไปในกอหญ้าข้างทาง
ชายหนุ่มในสูทขาวเรียบหรูเหยียบเบรกสุดแรง ทว่าไม่บังเกิดผลใด ๆ
ด้วยสติที่มีทั้งหมดชั่วขณะนั้น เขามองหาตำแหน่งที่เหมาะสมสำหรับหยุดรถแล้วหักพวงมาลัยเต็มเหนี่ยว
รถพุ่งตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ เสียงโครมดังสนั่นหวั่นไหว
ตามมาด้วยควันขาว ๆ ที่พวยพุ่งขึ้นจากกระโปรงรถด้านหน้า
ชายคนนั้นผ่อนลมหายใจเฮือกก่อนจะซบหน้าลงกับถุงลมนิรภัยที่กางรับได้อย่างทันท่วงที
รู้สึกได้ถึงของเหลวเย็น ๆ เหนอะหนะที่ไหลย้อยลงลงไปตามขมับ หยดแต้มเสื้อขาวเป็นดอกดวงสีแดงสด
ด้วยสติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิด เขามองเห็นสำลีก้อนโตที่นอนหายใจรวยรินอยู่ในบริเวณไม่ไกลกันนัก
ดวงตาสีฟ้าใสอย่างกับอัญมณีชั้นดีมองสบมายังดวงตาที่เริ่มหรี่ปรือของเขาด้วยแววเลื่อนลอย
ชายหนุ่มขยับปากเป็นคำพูดยากเย็น
“ขอโทษนะ …”
ในหูแว่วเสียงคลับคล้ายเสียงร้อง “เมี้ยว” ตอบกลับมา
ทว่าเขากลับตีความได้ว่า ‘ไม่เป็นไร’
จากนั้นร่างเล็ก ๆ ก็กระตุกถี่แล้วแน่นิ่งไปในเวลาไม่กี่อึดใจเกือบจะพร้อมกันกับชายชุดขาวที่จ้องมองอยู่
*
*
*
“ชิโร เมี้ยว ๆ ๆ ชิโร หายไปไหนของเขานะ ชิโร”
“เอะอะอะไรแต่เช้าจ๊ะ ชิโอริ”
“แม่คะ ชิโรหายไปค่ะ”
“หายไปเหรอ? เอ…แม่ว่ามันอาจจะเถลไถลอยู่แถว ๆ นี้ก็ได้มั้งจ๊ะ”
“แต่ชิโรไม่กลับมาทานข้าวสามวันแล้วนะคะ ถึงจะห่วงเที่ยวยังไงแต่ถ้าได้กลิ่นซาบะย่างซอสล่ะก็
เป็นต้องวิ่งแจ้นกลับมาแทบไม่ทัน”
“คราวนี้อาจมัวติดสาวอยู่ก็ได้นะ ชิโรเองก็เข้ารุ่นหนุ่มแล้วด้วย แหมอยากเห็นจังเลยน๊า…พ่อหนุ่ม
เลือดร้อน โฮะ ๆ แม่ต้องเตรียมเลี้ยงหลานซะแล้วมั้ง” >_<
“แม่คะ!”
“อ๊ะ! พ่อกลับมาพอดีเชียว กลับมาแล้วเหรอคะว่าที่คุณปู่” >_<
เฮ้อ! ถึงตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะไปอธิบายว่าการที่ชิโรหายไปไม่ได้หมายความว่าไปติดพันแมวสาวอยู่
ถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่ยังไงก็คงไม่มีหลานให้แม่เลี้ยงเร็วถึงปานนั้น
คงหวังพึ่งใครไม่ได้แล้วล่ะ ยังไงก็คงต้องเริ่มตามหาจากแถว ๆ นี้ก่อนล่ะน๊า
“ชิโร...ถ้ามัวติดสาวอยู่จริง ๆ ก็ดีน่ะสิ อย่าให้มีอุบัติเหตุอะไรเลย”
*
*
*
ความรู้สึกแรกที่ได้รับคือความนุ่มหยุ่นเบาสบายอย่างประหลาด
แล้วตามติดมาด้วยความเจ็บจี๊ดบริเวณขาหลัง ขาหลัง???
“ว้ากกกกกกกกก”
ทำไมแขนขาฉันถึงมีขนดกขนาดนี้เนี่ย
แถมยังเป็นขนสีขาวฟูเหมือนเจ้าเหมียวเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด
ไม่ว่าจะพลิกซ้ายป่ายขวายังไง ร่างกายเขาก็ยังเต็มไปด้วยขนขาว ๆ
เสียงร้องว้ากเมื่อครู่ก็ค่อนไปทางเสียงแป๊ว ยาว ๆ มากกว่า
ไม่จริงน่า สวรรค์เล่นตลกอะไรเนี่ย! อย่าบอกนะว่าตอนนี้ฉันกลายเป็นแมวไปแล้ว
โธ่เอ๋ย ชีวิตหนุ่มโสด (แม้จะไม่สดก็ตามที) วัย 26 ที่กำลังรักสนุกและเป็นที่ต้องการของสาว ๆ
ต้องจบลงแค่นี้ เหรอเนี่ย
ไม่ ไม่ นี่ต้องเป็นความฝันแน่นอน ตื่น ๆ ตื่นซีว้อย!!!
เขาอ้าปากแล้วงับหางฟู ๆ นั่นเต็มแรง
แต่แทนที่จะตื่นเขากลับต้องกระโดดตัวลอยขึ้นกลางอากาศ อันเป็นผลมาจากเขี้ยวแหลมที่ฝังลงไปเต็มที่
บนหางซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย
สัญชาติญาณบอกให้เขาเลียไปที่แผล
“เออ หายเจ็บจริงด้วยแฮะ แมวนี่รักษาตัวเองได้จริง ๆ ด้วย”
“ว่าแต่ ใครก็ได้ช่วยอธิบายที ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างนี้ ใครก็ด้ายยยยย”
พลันก็มีร่างขาวฟูคุ้นตาที่ตอนนี้ดูเหมือนจะรัศมีขาวโพลนห่อหุ้มรอบตัวอีกชั้นเดินแหวกม่านหมอกเบื้องหน้า
ออกมา
“นี่มันเจ้าเหมียวเมื่อตอนนั้นนี่!”
เจ้าเหมียวหยุดยืนนิ่ง ราวกับจะรอคอยให้เขาเดินเข้าไปหา
พอเขาเดินเข้าไปมันก็ออกเดินนำอย่างช้า ๆ ทว่าคนเดินตาม (ที่จริงแล้วต้องบอกว่าตัวที่เดินตาม)
กลับหอบ แทบตัวโยน
“ช้าหน่อยซีว้อยยยยย จะรีบไปสวรรค์ที่ไหนวะ!”
อยู่ ๆ เจ้าเหมียวก็หยุดเดินเสียเฉย ๆ
หันมามองตาสีฟ้าใสซึ่งเดิมเคยเป็นของมันมาก่อน แล้วร้องเมี้ยวเบา ๆ
ทว่าหูเขากลับแปลความได้ว่า
“ฝากด้วยนะ”
พลันร่างสีขาวราวกับจะส่องประกายได้ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปกับสีฟ้าใสของท้องฟ้าเบื้องบน
“ซวยล่ะ! เจ้าหง่าวนั่นไปสวรรค์แล้วจริง ๆ แฮะ แล้วเราจะทำยังไงต่อไปล่ะ”
“เฮ้ย! เจ้าเหมียวกลับมาก่อน ฉันจะออกจากร่างนี้ได้ยังไงกันล่ะ กลับมาก่อน เฮ้ยยยยย”
ถ้าไม่ติดที่เขาเป็นหนุ่มหล่อ สมาร์ท มาดดี เป็นที่หมายปองของสาวนับร้อยแล้วล่ะก็
เขาจะทุ่มตัวลงร้องไห้ ชักท่าขาคู่ตรงนี้เสียเลย
ที่ทำได้ตอนนี้คือทุดตัวลงนอนพังพาบ เหมือนหมดอาลัยตายอยาก
คิดไม่ออก... ขอพักหน่อยเถอะ...
ตาสีฟ้าหรี่ลง ทั้งที่ในใจค้านกันเอง
ถ้าหลับตาลง เขาจะตายไปเลยรึเปล่า...
ช่างมันเถอะ... ตายก็ดีกว่ากลายเป็นแมวไม่ใช่เหรอ
รึว่า...นี่คือความฝัน
ลืมตาขึ้นมาแล้วเขาจะพ้นจากความฝันบ้า ๆ พวกนี้ไหมนะ
อา.........................
ช่างมันเถอะ ขอนอนก่อนแล้วกัน
Talk : เอาน่า... ใส ๆ
เรื่องนี้เป็นแนวใส ๆ (เหรอ) เรื่องแรกที่เคยเขียนมา
ตั้งแต่หัดเขียนเรื่องสั้นและนิยายมาก็จะเขียนแนวไท้ย ไทย ตลอด
แล้วก็ค่อนข้างเป็นแนวจริงจังด้วย
ใครแว่บเข้ามาอ่านแล้วก็ติชมกันได้ตามสะดวก
ขอบคุณนะค๊า
นู๋บลูน๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
เข้ามาเวินเว้อระรานบลอคคงไม่ว่ากันน่ะ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด((เพื่อ??))
พี่ลูกจันนนนนนฟิคนั้นนนนนนของใครรรรรร
จีเทมป์ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ขอโทดนู๋ยังไม่มีเวลาอ่านเพราะยุ่ง(เรื่องผช.)
เด๋วจะกลับมาใหม่
นู๋แอดพี่น่ะ
#1 By I'm V.I.P on 2009-03-31 21:33