Patcharapan is VIP

          เป็นเวลานานเท่าใดก็ไม่รู้ที่เขาดำดิ่งลงสู่ห้วงความฝัน 

             แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งทัศนีย์ภาพรอบตัว ก็ยังคุ้นตา  

             และความรู้สึกเบาหวิวคล้ายจะไร้น้ำหนักก็ยังคงอยู่  

          โธ่... นี่มันเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ เหรอเนี่ย

  
          ทั้งที่กำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองอยู่นี้  ความรู้สึกบางอย่างก็พลุ่งพล่านขึ้นมา 

          สิ่ง ๆ นี้ฉุดให้เขาออกเดินไปในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย

          เขาแน่ใจว่าไม่เคยผ่านถนนเส้นนี้มาก่อน  แต่กลับมั่นใจว่าเป็นทางนี้

          สี่ขาวิ่งสลับกับปีนป่ายไปตามแนวกำแพงของบ้านเรือนนับสิบ ๆ หลัง

          จนมาถึงทางแยกจึงชะงักกึก  

          ดวงตาสีฟ้าใสสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวยาวสีน้ำตาลอ่อนของเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลาย

           อะไรบางอย่างทำให้เขาร้อง “เมี้ยว” ทักทาย

          “อ๊ะ” 

          เด็กสาวคนนั้น...เมื่อครู่เธอก้ม ๆ เงย ๆ  เหมือนจะหาอะไรบางอย่างไปทั่ว 

          แล้วพอเขามาเธอก็ทรุดตัวลงนั่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก           

          “เจอแล้ว”      

          เขารู้สึกถึงความร้อนรนอย่างไม่สามารถอธิบายได้ที่เกิดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเด็กสาวคนนี้ 

          มันรุนแรงเสียจนเขาตกใจ 

          ไม่เอาน่า...สเป็กเขามันต้องสาวร้อนแรงยิ่งเป็นพวกพี่สาวแล้วล่ะก็...หึหึ 

          แล้วนี่ยัยเด็กมัธยมตัว กะเปี๊ยกเดียว...เขาไม่มีรสนิยมแบบนี้สักหน่อย 

          แต่พอเธอเดินมาอุ้มเขาขึ้นแนบอก  ความพลุ่งพล่านในใจค่อยลดระดับจนสงบ   

          อา...นี่มันความรู้สึกของเจ้าหง่าวต่างหาก...นายพาฉันมาหาเธอเหรอ 

   
          “ชิโร!  ชิโรจริง ๆ ด้วย  หายไปไหนมาน่ะ? รู้ไหมฉันตามหาเสียทั่วเลย”

            
          เธอลูบหัวเจ้าเหมียวเแผ่วเบา มันจึงช้อนตาขึ้นมองนิ่ง

  
          เข้าใจแล้ว ที่นี่เป็นบ้านของมันนี่เอง เด็กคนนี้คงเป็นเจ้าของแกสินะ

  
          “ชิโรเป็นอะไร  ทำไมนิ่งไปล่ะ”

  
          ชิโร? เฮ้อ! เซ้นส์ในการตั้งชื่อห่วยมาก

          แมวเปอร์เซียหนุ่มหล่ออย่างนี้ต้องริชาร์ดไม่ก็จัสตินตะหาก

  
          “ชิโร…”

          เสียงเริ่มเครือ “ทำไมทำหน้าอย่างกับไม่รู้จักฉันอย่างนั้นล่ะ”

          ก็ไม่รู้จักจริง ๆ นั่นแหละ 

          แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้สิ่งที่เขาควรทำคืออะไร 

          เขาต้องแสดงตัวเป็นเจ้าหง่าวเหรอ 

          แล้วเขาต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน    

          ความลังเลปนหวาดกลัวปรากฏชัดในดวงตากลมโตทำให้ชิโอริใจเสีย 

  
          น้ำตาหยดเผาะลงบนขนฟู ๆ จนเริ่มแฟบเป็นจุด

  
          “ทำไมล่ะ ฉันชิโอริไง  จำไม่ได้แล้วเหรอ  นายไม่สบายรึเปล่า 

          แล้วนี่หายไปไหนตั้งหลายวันฮึ  ฉันเป็นห่วงแทบแย่  ฮึก...ฮึก”

          ร้องไห้ซะแล้ว...

          ยังไงดีล่ะ ผู้หญิงกับน้ำตาเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา

          แต่ในเวลาเป็นเจ้าเหมียวนี่จะปลอบเธอยังไงดีล่ะ    

          เขายืดตัวขึ้นขาหน้าแตะบริเวณไหล่เด็กสาว

          เพื่อจะเลียหยาดน้ำตาที่ไหลเลอะพวงแก้ม

          แล้วซุกหน้าลง คลอเคลียกับใบหน้าของเธอ

   
          เท่านั้นชิโอริก็หัวเราะคิก 

          บอกแล้วเรื่องปลอบสาว ๆ น่ะของถนัด

          “รู้แล้ว ๆ  นายปลอบฉันเหรอชิโร”

  
          ชิโอริกอดเจ้าเหมียวแน่น 

          เท่านั้นเจ้าเหมียวที่เมื่อครู่ดูราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

          ก็ซุกใบหน้าลงมาที่คอเสื้อ แถมยังพยายามจะมุดลงไปให้ได้

          ไม่ว่าจะดึงจะผลักยังไงก็ไม่ฟัง

          แม้ว่าชิโอริจะดุด้วยเสียงแหลม ๆ ที่มันเคยกลัวนักหนาก็ไม่เป็นผล

          เล็บทั้งสิบของขาหน้าจิกเสื้อไว้แน่น ใบหน้าก็ซุกลงไปตรงหน้าอก

          ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

           ยัยเด็กกะโปโลคนนี้ซ่อนรูปเหมือนกันแฮะ

          ดูท่าจะต้องเปลี่ยนความคิดใหม่แล้วล่ะ

          อา...สาวไฮสคูลก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย

          “ชิโรปล่อยสิ จะทำอะไรเนี่ย?”  

          ดูเหมือนชิโอริจะแปลกใจกับท่าทางเปลี่ยนแปลงของเจ้าเหมียว

          แต่ยิ่งพยายามผลักมันออก  แต่ไม่เป็นผล

          จนกระทั่ง...

  
          “อ้าว! ชิโอริ ทำอะไรอยู่จ๊ะ ตายจริง! ชิโร พ่อหนุ่มเลือดร้อน

          กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ไหนดูซิ มีแมวสาวตามมาด้วยรึเปล่า” >_<

  
          เจ้าเหมียวดูเหมือนจะเสียดายที่โดนดึงตัวออกไปกะทันหัน

          แต่คราวนี้แม้ว่าแม่จะกดหัวมันแนบกับหน้าอกมันก็ไม่ยักจะซุกลงไป

          กลับใช้ขาหน้าผลักพร้อมทั้งตะกุยจนหลุดจากอ้อมกอดของแม่

  
          >_< “ดูซิดู ชิโรน้อยของแม่เปลี่ยนไปแล้ว พอเป็นหนุ่มก็เลยไม่อยากให้แม่กอดใช่ไหม

          เอาเถอะจ้ะแม่เข้าใจ มามะเข้าบ้านกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวพ่อกลับมาจะได้ทานข้าวกัน”

           ล้าลาลา…ล่าล้าลา…ล้าลาลา…ลาลาล้า   

          เขาเลือกจะเดินตามแม่เข้าบ้านอย่างสงบเสงี่ยม 

          ฮึ้ย...เขาชอบพวกพี่สาวก็จริง  แต่ก็มีลิมิตอายุเหมือนกันนะ 

* 

* 

*  

          “ชะ......ช่วยด้วย......”

          ชิโอริส่งเสียงร้องเมื่อพบว่าเธอรู้สึกตัวขึ้นมาท่ามกลางหมอกควันหนาทึบไร้ทางออก 

          ...ที่นี่มันคือที่ไหนกันนะ....

          ขณะที่ยืนคว้างอยู่นั้นก็มีลำแสงหนึ่งพุ่งออกมาเบื้องหน้า 

          ชิโอริเดินตามลำแสงนั้นอย่างงุนงง  

          กลุ่มควันสีขาวจางลงจนเธอสามารถมองเห็นปลายทางแห่งแสงนั้นได้ 

          แม้จะยังพร่าเลือนแต่ ณ ที่ตรง นั้นมีแมวขาวตัวใหญ่นั่งคอยอยู่ 

 
          “ชิโร...”

 
           พอเธอเรียก  ชิโรก็เหมือนจะไกลออกไปทั้งที่ไม่ได้ลุกเดินไปไหน 

          ชิโอริพยายามวิ่งตามจนเหนื่อย  แต่ไม่มีวี่แววว่าจะตามทันเจ้าเหมียว

          “รอก่อนสิชิโร  รอก่อน  อ๊ะ!”

          ทั้งที่เธอล้มลงแต่สิ่งที่ชิโรทำคือมองตรงมาด้วยสายตาเศร้าสร้อย 

          โดยไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย  

          น้ำตาไหลเมื่อใจรับรู้ถึงความเศร้าที่ส่งผ่านเข้ามาทางสายตานั้น

          ...ชิโรเป็นอะไรไป... 

          ร่างบอบบางนอนอยู่บนเตียงปูด้วยฟูกหนานุ่มน่าสบาย

          ทว่าอาการกระสับกระส่ายและเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามไรผมและปลายจมูก

          แสดงให้เห็นว่าเธอคงหลับอย่างไม่สงบสุขนัก

          เจ้าเหมียวที่เดินเตร่ไปทั่วห้องอย่างสนอกสนใจกระโดดขึ้นมาบนที่นอน

          แล้วนั่งจ้องหน้าชิโอริอย่างพินิจพิเคราะห์

  
          “ท่าทางอย่างกับกำลังทรมานอยู่อย่างนั้นแหละ”

          เจ้าเหมียวใช้อุ้งเท้าตะปบหัวไหล่ชิโอริเบาแรงๆ โดยไม่ลืมเก็บเล็บเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

  
          “ชิโอริ...นี่หนูน้อย ตื่นสิ ตื่น!”

  
          น้ำเสียงที่ไม่คุ้นเคยเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน  ชิโอริหันหาต้นเสียง 

          ทันใดนั้นภาพชิโรก็ค่อยพร่าเลือนหาย  และปรากฏร่างของใครบางคนแทนที่

          แต่ก็เป็นเพียงวูบเดียว  เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัด  

          แต่สามารถรับรู้ได้ถึงความเศร้าที่กระจายออกมาจากเจ้าของร่าง

          ทว่าเบาบางกว่าที่สัมผัสได้จากชิโรมากนัก 

  
          น้ำตาไหลซึมเป็นทางจากดวงตาที่ปิดสนิท ก่อนจะค่อยกระพริบแล้วลืมตาเต็มที่

  
          “ชิโร...”

          ชิโอริสะอื้นฮัก แล้วคว้าตัวเจ้าเหมียวเข้ามากอดอย่างหวงแหน

  
          “ชิโร ฉันฝันร้าย ในฝันฉันเรียกเท่าไหร่ชิโรก็ไม่ยอมเดินมา

          เอาแต่นั่งเฝ้ามองฉันนิ่ง ๆ  ฉันจะเข้าไปหาก็ไปไม่ได้  แถมนายยังทำตาเศร้าเสียอย่างนั้น 

          ไม่เอานะชิโร อย่าทำเหมือนในฝันนะ”

          “เมี้ยว...” ...อืม...ฝันถึงเจ้าเหมียวนั่นสินะ...

  
          ชิโรหมอบอยู่ข้างๆ ชิโอริ จนกระทั่งเด็กสาวถอนสะอื้น แล้วผล็อยหลับไปอีกครั้ง

          ...เจ้าเหมียวนั่นตายไปแล้ว เราก็ตายไปแล้วด้วยงั้นสิ

          แล้วทำไมเราถึงมาติดอยู่ในร่างเจ้าเหมียวนี่ล่ะ...

          ...เดี๋ยว...

           รึว่าวิญญาณเจ้าเหมียวหมดอายุขัยไปแล้ว 

          แต่ยังเป็นห่วงยัยเด็กนี่เลยเอาวิญญาณฉันมาเป็นตัวแทน...  

          ...รึว่าฉันต่างหากที่ตาย  แล้วนายเสียสละให้ฉันมาอยู่ในร่างนาย...

          อา...ฉันจะทำยังไงกับความจริงที่ฉันต้องการให้เป็นแค่ฝันร้ายนี้ดี...

ขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจนะคะ

โดยเฉพาะสมาชิกจากบ้าน BBVIPLOVER

เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบิ๊กแบง  แต่ก็อยากเอามาลงในบล็อกนี้ด้วย

เพราะอย่างที่บอกบล็อกนี้เป็นอารมณ์และความรู้สึกส่วนตัวล้วน ๆ

ด้วยลูกจันชอบเขียนเรื่องสั้น และนิยายอยู่แล้วเป็นทุน แต่ยังไม่เคยเอาไปให้ใครอ่านเลย

เพราะงั้นใครหลงมาอ่านแล้วก็ช่วยติชมกันสักนิดนะคะ ขอบคุณนะคะ