Patcharapan is VIP

หลายวันก่อนรุ่นพี่ในคณะเอาดีวีดี หนังเรื่อง สี่แพร่ง มาให้ดู

พระเจ้า! จะน่ากลัวไปไหนเฮ้ย!!!  คือปกติไม่ชอบดูหนังผี เพราะกลัวผีจนขึ้นสมอง  กลัวมากขนาดที่ไม่สามารถยืนอยู่ในที่มืดได้แม้จะเป็นในบ้านตัวเอง ทุกวันนี้ยังไม่มีห้องนอนเป็นสัดส่วน  พัชราพรรณจองที่นอนข้าง ๆ แม่มาตลอด 

แล้วรุ่นพี่ดันเอามาให้ดูกันถึงที่ซะงั้น  พัชราพรรณแข็งใจดู มืองี้ยกขึ้นมาปิดตาแล้วถ่างดูลอดหว่างนิ้วตลอด  หลังจากดูหนังแล้วก็เก็บเอามาคิด แล้วก็กลัวอยู่คนเดียว

เมื่อคืนต้องไปเฝ้าไข้อาจารย์ที่ศิริราช  อาจารย์อาการไม่ค่อยดี  เราเลยหลับไม่ลง  ผุดลุกผุดนั่งตั้งแต่หัวค่ำยันตี 2  ห้องที่อาจารย์อยู่เป็นห้องพิเศษ 4 เตียง มีม่านกั้นเป็นสัดส่วน เพียงแต่ใช้ห้องน้ำร่วมกัน  ตีหนึ่งกว่าดันปวดท้องขึ้นมา อีตอนเดินไปเข้าห้องน้ำยังไม่ทันนึก  พอหย่อนก้นลงนั่งภาพผีเจ้าหญิงเรื่องสี่แพร่งมันแว้บผ่านสมองเข้ามา 

โฮฮฮฮฮ จะนึกถึงมันทำไม?

สภาพตอนนั้นโคตรสงสารตัวเองอ่ะ  ไฟห้องน้ำเป็นสีส้มสลัว (ช่วยเปลี่ยนเป็นหลอดขาวด้วย)

นั่งอยู่ในที่แคบ เงียบสงัด ถ้าเป็นที่อื่นจะไม่ว่าเลยแต่นี่มันเป็นในโรงพยาบาลนะ

โฮฮฮฮฮฮ

นั่งกระวนกระวายจนเสร็จกิจ พอตั้งตัวติดพัชราพรรณรีบออกมานอกห้องน้ำ  ภาพที่เห็นน่ากลัวกว่าในห้องน้ำอีก

ลองนึกภาพห้องกว้าง ๆ มีม่านปิดหมดไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว แล้วตัดภาพมาเห็นทางเดินเปิดไฟสลัว

อยากร้องไห้  พัชราพรรณวิ่งเร็วจี๋ไปที่เตียง ทั้งที่ห้องน้ำกับเตียงห่างกันไม่เกิน 10 ก้าวอ่ะ 

ถ้าใครมาเห็นภาพนั้นคงขำ แต่ตอนนั้นพัชราพรรณไม่ขำ

คนเรามันกลัวได้ถึงขนาดนั้นเลยเนอะ

ถึงอาจารย์ที่รักและเคารพยิ่งของหนู

หนูไปนอนเฝ้าไข้อาจารย์ที่โรงพยาบาลตั้งแต่อาจารย์เข้าผ่าตัดครั้งแรก  จนถึงทำคีโมชุดที่ 1 ผ่าตัดครั้งที่ 2 ทำคีโมชุดที่ 2  และโล่งใจอยู่เป็นปีว่าอาจารย์ไม่ต้องให้ยาแล้ว  แม้ว่าอาจารย์จะผอมลงทุกครั้งที่เจอ  แต่หนูยังใจชื้นเพราะรอยยิ้มของอาจารย์ยังสดใสเหมือนเดิม  แต่ตอนนี้อาการของอาจารย์ไม่ค่อยดีนัก  อาจารย์ไม่มีแรงยิ้ม ไม่มีแรงพลิกตัวเองด้วยซ้ำ  เมื่อคืนตอนอาจารย์กระสับกระส่าย ปวดท้อง คลื่นไส้ หนูทำตัวไม่ถูกเลยจริง ๆ สิ่งที่ทำได้คือเรียกพี่พยาบาลและรอให้เวลาผ่านไปเท่านั้น  ขณะที่อาจารย์เจ็บปวดหนูได้แต่นั่งมองเท่านั้นเอง  หนูหวังว่าอาการของอาจารย์จะดีขึ้นในเร็ววันนะคะ  ลูกศิษย์อาจารย์ทุกคนส่งกำลังใจไปให้ค่ะ

หนูจะพยายามดูแลอาจารย์ให้เต็มที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ

พัชราพรรณ

ปล. ถึงหนูจะกลัวผีจนขึ้นสมอง แต่หนูยินดีไปนอนเฝ้าอาจารย์ที่โรงพยาบาลนะคะ  เรียกหนูได้ตลอดเวลาค่ะ